środa, 16 kwietnia 2014

SKOR....

<3 Skor <3

Są ludzie za którymi pójdę w ogień

Jeśli spytasz czy mówię o Tobie to nie odpowiem

Nie jestem bogiem, nie wskrzeszę dawnych lat

Gdy czuję dreszcze, bo widzę kwiaty
Których nie zerwę, których nie zdepczę,
Bo znaczą więcej niż wszystkie straty, niż moje serce

Są takie kwiaty , których nie wolno zrywać
Są tacy ludzie dla których warto oddychać
Są takie miejsca do których warto wracać
Są granice których się nie przekracza 

Znam takie miejsca, gdzie tylko żale słyszysz
W szale szaleństw przelewasz czarę goryczy

W ten azyl bez sensu , słów wynik
Pierdol, to nie pomoże szczęściu , kminisz?

W szeregu opinii reguł i ich przeciwnego biegu
Winny , wyrok zapadł, winny błędów świata
Winny, bo są granice których nie przekraczam nigdy

Tam i z powrotem, z powrotem i tam wracam

Tu człowieka zbawia pieniądz, a nie Maria i Jezus

Może też będę w piekle, dla mnie prawda to bagnet

Świat ma zakłamane serce i od dawna tu tak jest

Więc ta pogoń po szczęście to jest trauma na starcie
Nim to się zmieni to prędzej spotkasz dauna w Harvardzie

https://www.youtube.com/watch?v=PmmqQQ5PLZs



Są takie emocje silniejsze niż każdy żywioł
Przychodzą gdy noc jest przynosząc wątpliwość
W sens i w sprawiedliwość. 

Gdy pęka więź, ogniwo pęka – i chronisz wrażliwość
Twarzą ukrytą w rękach

Jest w nas taka wstęga, silniejsza niż czyn i słowo 
To samotność, w duszy jesteś nią, ona jest tobą.

Nawet gdy serce obok bije dla ciebie i zgodnie z twoim
To zostajesz sam – tu na końcu swojej drogi.

Wiesz, są takie progi, które czas uczynił za wysokimi
Na nasze nogi i na nasze rozkminy

I choć za nimi gonimy by pozostawać sobą tu 
To wciąż nie widzimy jak sobowtór wali głową w mur.

Są takie kwiaty, których nigdy nie zerwiesz.
Są uczucia, dla których warto jest cierpieć.
Jest takie miejsce, gdzieś najgłębiej we mnie
W nim gra taki rap, który rozerwie ci serce.

W imię prawd chcę być zimnym skurwysynem.

Winie nas, chcę być poza, choćby raz, choćby poza, 
Twoja twarz, smutna proza, gasisz papierosa, przejdź na czas.

Są chwilę, których smak tłoczy jad na siłę we krwi.
Są chwilę, w których sam, jakbyś stanął na krawędzi
Tak bez szans by wyrwać z piersi rap jednym ruchem ręki.

Nie ma jutra dla nas, w górę kielich, kurwa, skoczmy na kolana
Z rana.
 Pieprzę rap, oddałem serce mu i złamał mi je w pół
I nic nie dostałem w zamian. 

Tu są emocje, których pragnę
Kiedy dotyk twoich ust, w prawdzie gasi puls tak nagle.

Chcę czuć tą magię, by znów, jak dawniej 
Znaleźć dobry powód, by prowadzić korowód w walce
Ostatni po Bogu. Cierpię na schizofrenię – od kaca, 
Aż po zejście, od bólu aż po zemstę.

Są we mnie takie kwiaty, których nie zerwiesz pewnie,
Choć spisali mnie na straty, gdy ja spisywałem wiersze.


Są takie sny, które prawie, toczą tą krew na jawie
By w oprawie ulic tłumić to, co wyznajesz nawet
I nawet dziś, proszę puść w niepamięć 
To czy na dłoniach mamy krew czy to atrament stale.

Nie ma takich słów, które znów opiszą ci prawdę.

Zrozumiesz ból, gdy przytulisz nostalgię do ust.

Nim tusz rozlejesz jak farbę, a żywe zmienisz w martwe
Sny, w ciemności mrok stanie się twym światłem.

 Pozwól cierpieć niezależnie
Gdy te kwiaty płoną we mnie.

Już połóż głowę na ramieniu, odejdź w cieniu 
Gdy w milczeniu nogi prowadzą bezwiednie.

Cóż, wyrwij serca naszych pragnień, 
Gdy obumieramy w walce,a zrozumiesz sam.

Jest takie szczęście, o którym ci nie powiem
Bo są takie myśli, których do dziś się boje.

 https://www.youtube.com/watch?v=Z5MSxlsRZgs

Idzie tu po nas dwóch, po nas wzrok, po nas słuch
Nie wierz w żadne słowo z jego ust!

Mowie ci nie znasz go, nie chcesz znać, zacznij się modlić
Bo kiedy przyjdzie po ciebie i chwyci za kark 
I porwie cie tam gdzie bylem ja,
Przykuty do skal jak kra nie będzie szans by się uwolnić.

Tylko krew z ran się sączy, a na głowę lecą krople 
I mokniesz coraz szybciej, kurwa coraz mocniej.

On tu idzie, idzie tu po mnie,
Boże oszczędź mnie, błagam
Zostaw mnie, zostaw, ja nie chce tam wracać!

Znów jest noc, jak opętany, 
słyszę głos, to chore stany
Mówią chodź, otwórz rany
Jakie ten świat pojebany 


Nie wiem sam, jak nazwać ten stan
To blaza man, to faza, man, psychoza zamęt 
Ja nie mogę pić i pierdole ten cały brat, balet.

Chce żyć na skalę, a nie gnić tak stale
Tyć w świat zalet, iść jak najdalej
I tam grall znaleźć, rap grać szalenie.

A Głupoty z piątków na soboty, co tydzień to samo
Zamotane stany, za wysokie loty, dosyć, grandy, fazy
Szkoda zdrowia, pogody,masy kasy na syf
Zabijam się czkam i potykam się,
Jak nazywam się? Wódki ocean, płynę tam
W stanach, chłam nananana 

Banał, klątwa ma nakładana na nas
Choć kochanana, tańczmy tango do rana
To fatamorgana, pierdolmy ten dramat

O ranach wiem wszystko, zdrowie mych ran
I kurwa tyrywam w tym jak popierdoleniec
A jednak korzenie karzą odrzucać chemie

Uzależnienie, rzuca cienie na blizny
Proszę oddaj mi sny, gdy ogień w tobie zgaszam.

Bowiem już nie umiem sobie wybaczać, przepraszam...

https://www.youtube.com/watch?v=TYKJ9adMUL0&list=PLPDXLBqqWqb4dCXqr38kCFKKtQ7YeZ5s5



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz